De Marikenloop

2017-05-21


De laatste keer dat ik met een sport in wedstrijdverband ergens aan mee deed, was in mijn jeugdjaren. Ik was lid van een korfbalvereiniging en moest een wedstrijd spelen. Die wedstrijd verliep niet helemaal zoals het zou moeten. Ik kreeg de bal in handen en scoorde.......... in mijn eigen korf. Wat een verschrikking!

 

Ik geloof dat dat betreffende moment ervoor gezorgd heeft, dat ik daarna nogal last van faalangst had, als het om sportieve prestaties ging. Toen ik een aantal jaar geleden door mijn 1e personal trainer aan het hardlopen werd gezet, met veel geblaas en gesputter, had ik nooit gedacht dat ik ooit aan een hardloopwedstrijd (event) mee zou gaan doen.

 

In februari van dit jaar dacht ik, stik er maar in, ik ga het gewoon doen. Dus mijzelf ingeschreven voor de Marikenloop in Nijmegen. Ik voelde me gelijk heel stoer, maar ik vertelde het aan niemand, want dan kon ik er nog onderuit, zonder mij te hoeven verantwoorden aan iemand. 

 

Aangezien ik tegen de kinderen altijd zeg, 'als je ergens aan begint, moet je het ook afmaken,' kon ik nu niet zelf afhaken. Dus gewoon gaan met die banaan. En ach de beste dingen gebeuren wanneer je buiten je comfortzone treed. 

 

De afgelopen week was ik al geregeld zenuwachtig en onrustig in mijn maag. Ik was me aan het voorbereiden alsof ik de marathon van New York ging lopen. Geen idee waarom ik zo zenuwachtig was, want ik loop minimaal 1x in de week hard en die 5km heb ik al vaker gelopen. Het zal dat grote onbekende wel zijn, waar ik mee geconfronteerd werd. 

 

Onderweg naar de plek des onheil, zag ik de ene na de ander slanke schoonheid voorbij komen. Nee toch, loop ik daar straks met mijn goddelijke doch zeer aanwezig vormen tussen? Ook dat nog...!  Eenmaal op het evenemtenterrein werd ik wat kalmer, het zag er helemaal niet zo eng uit en tussen al die slanke schoonheden liepen nog veel meer schoonheden met goddelijke vormen zoals die van mij.

 

Op naar het warming-up-veld voor een zwingende warming-up en dan, rennen (joggen, snelwandelen) naar de finish. Onderweg stonden her en der toeschouwers om bekende en onbekende aan te moedigen, super lief en leuk. Aan muziek was ook geen gebrek, ik heb wel 6 drumbands zien staan die voor de nodige sfeer zorgden. Maar het allerbeste uitzicht, naast de finish uiteraard, was manlief en dochterlief die op mij stonden te wachten aan de zijkant, vlak voor ik over de streep liep.

 

Wat was ik blij dat ik die finish zag, zeg! Op deze manier hardlopen is toch heel anders als het hardlopen dat ik zelf wekelijks doe. Je bent niet alleen en hebt dus rekening te houden met anderen om je heen. Dat viel een beetje tegen! En heb je wel eens gedroomd dat je heel hard aan het rennen was, maar geen stap vooruit kwam? Nou zo voelde die laatste 100 meter voor mij, rennen en rennen maar die finish leek niet dichterbij te komen. Gelukkig was dat slechts mijn verbeelding en mocht ik na 37:38 minuten onder de finishboog door lopen. Jep, zodra ik 1 voet over de lijn zette, ben ik gaan lopen. Ik was er klaar mee, ik had mijn doel behaald en daar was ik maar wat blij mee. Of dit de eerste van nog veel te volgen hardloopevents gaat worden durf ik niet te zeggen. Dat is ook niet belangrijk, ik deed dit puur voor mijzelf, uit mijn comfortzone komen, over drempels heen stappen en angsten overwinnen. Een geslaagd event die zelfs met een medaille werd bekroond.

 

(KLIK OP DE FOTO OM MEER IPHONEFOTO'S TE BEKIJKEN)