Aan het einde van het jaar kijk ik terug op wat was: hoogtepunten, diepe dalen en alles daartussenin. over leven op een lager pitje, loslaten wat niet meer gaat en voorzichtig vertrouwen op wat komt. Een persoonlijk verhaal over vrouw-zijn, transitie en hoop.
over loslaten, vertrouwen en een nieuw jaar
Wat er aan het begin van het jaar gebeurt, ben je aan het einde vaak alweer vergeten. Zelfs als het, achteraf bekeken, een hoogtepunt was. Dat besef komt pas wanneer het jaar echt voorbij is en je terugkijkt, met alles wat er was; licht, schaduw en alles daartussenin.
Geen goede voornemens, wel zachte wensen
Goede voornemens heb ik eigenlijk niet. Wat ik ieder jaar opnieuw hoop, is dat ik zo gezond mogelijk mag zijn. Dat ik een dak boven mijn hoofd heb, kleren om mijn lijf en mijn gezin om mij heen. Alles daarbuiten is mooi en welkom, maar uiteindelijk ook bijzaak.
In een tijd waarin het soms voelt alsof de wereld in brand staat, hoop ik ook dit jaar weer op wereldvrede, voldoende voeding en zorg voor iedereen, en een einde aan armoede. Cliché en grote wensen misschien, maar ze komen recht uit mijn hart.
Terugkijken op 2025: hoogtepunten en diepe dalen
Als ik terugkijk op mijn 2025 zie ik een jaar waarin ik mooie dingen heb mogen doen, maar waarin ik ook door diepe dalen ben gegaan.
Ik heb mijn fotografiebedrijf ook dit jaar weer draaiende weten te houden, iets waar ik enorm dankbaar voor ben. En ik hoop dat ik dit in 2026 opnieuw mag doen, met vele mooie, persoonlijke portretten als resultaat.
Het was bovendien mijn derde jaar als vrijwilliger bij het Toon Hermans Huis. Een plek waar ik bijzondere ontmoetingen had, vaak met een lach en soms met een traan. Ook mocht ik de Geitenkamp beter leren kennen toen ik hielp bij het opzetten van het Buurt Groen Bedrijf, een ervaring die me, nieuwe vrienden bracht, meer zelfkennis gaf, dichter bij de wijk en haar mensen bracht.
Een expositie om nooit te vergeten
Het absolute hoogtepunt van het jaar? Mijn eerste expositie. Gek genoeg was ik die alweer bijna vergeten, totdat ik onlangs het boekje terugvond waarin bezoekers hun reacties hadden achtergelaten. Terwijl ik het doorlas, raakte ik opnieuw ontroerd door de woorden van bekenden en onbekenden.
Daar kan geen Red Bull tegenop (niet dat ik het lust) als het gaat om vleugels krijgen.
Als ik daaraan terugdenk, voel ik me weer even in de zevende hemel. Het maakt dat ik niet kan wachten om aan een nieuw project te beginnen en, wie weet, een volgende expositie te organiseren.
Gezondheid, grenzen en loslaten.
In mei begon ik te werken bij het Buurt Groen Bedrijf Geitenkamp. Helaas moest ik daar al snel stoppen, omdat mijn gezondheid in rap tempo achteruitging. De ene mogelijke oorzaak na de andere werd uitgesloten: fietsen, het aantal werkuren, de hoeveelheid werk.
Samen met de huisarts hebben we inmiddels nog veel meer kunnen uitsluiten en lijkt bevestigd dat ik te maken heb met de perimenopauze. In combinatie met mijn auto-immuunziekte is dat, zacht gezegd, geen makkelijke combinatie.
Mijn leven staat inmiddels al een half jaar op een héél laag pitje. Dat probeer ik te accepteren, al gaat dat niet altijd vanzelf. We, ik, start nu met hormoontherapie, aangevuld met supplementen en een verandering in voeding. Alles in de hoop dat mijn klachten verminderen en het leven weer een beetje normaler aanvoelt.
Waarom ik dit met je deel
Waarom ik dit nu met je deel? Omdat niemand zekerheid heeft, ik ook niet, over hoe 2026 zal verlopen. Het kan zijn dat ik opnieuw afspraken of leuke events moet afzeggen. Door dit te delen, weet je een beetje wat er speelt achter de schermen.
Ondertussen werk ik, op mijn eigen tempo, verder aan het finetunen van Katja Diroen Fotografie. Want wat verlang ik ernaar om ook volgend jaar weer kunstportretten te mogen maken van vrouwen die zichzelf durven zien, in elke fase van hun leven.
Wat dit betekend voor mijn werk
De fases waarin ik mijzelf bevind, neem ik onvermijdelijk mee in mijn werk. Niet als last, maar als verdieping. Ik weet hoe het voelt om jezelf opnieuw te moeten leren kennen. Om afscheid te nemen van hoe het was, zonder precies te weten hoe het zal worden.
Juist daarom fotografeer ik vrouwen niet zoals ze zouden moet zijn, maar zoals ze zijn. In overgang, in rouw, in groei, in stilte. Mijn portretten gaan niet over een mooi plaatje, maar over herkenning. Over jezelf terugzien, soms voor het eerst in lange tijd.
Een nieuwe jas aantrekken
Eerlijk is eerlijk” mezelf zien in deze nieuwe fase vind ik soms lastig. Niet omdat ik in de overgang zit, maar omdat ik me zo beperkt voel. Toch weet ik dat ik uiteindelijk een nieuwe balans zal vinden.
Het voelt alsof ik opnieuw een jas uittrek en noodgedwongen een andere aantrek. Eén die nu nog te strak zit, maar waar ik me straks weer comfortabel en mezelf in zal voelen. Zo is het tot nu toe elke keer gegaan.
Hoop voor 2026
Misschien is dat wel mijn grootste wens voor 2026: dat we allemaal ons eigen pad mogen vinden. En voor sommigen misschien zelfs een wonder. Niet in de vorm van genezing of ‘gerepareerd worden’, maar in eht vinden van een dragende kracht. De kracht om elke ochtend weer op te staan en te doen waarvoor we hier zijn, ondanks de pijn.
Wellicht herken je jezelf in dit verhaal. Misschien sta jij ook op een kruispunt, in een nieuwe fase van je leven waarin alles even anders aanvoelt. Voel je dat het je raakt, voel je dan ook welkom om vrijblijvend kennis te maken. Gewoon een gesprek, zonder verwachtingen.
Je hoeft niets te worden. Je mag er al zijn.
Ik wens jullie allen een gezellige jaarwisseling en een prachtig, gezond en liefdevol 2026.
Lieve groet Katja
Terug naar overzicht
