Stil staan

Wanneer je lichaam je dwingt om stil te staan is dat geen verplicht pauzemoment... het is een signaal, een zachte roep om gehoord te worden. Voor veel vrouwen, vooral in transitie, die balanceren tussen perimenopauze, leven en verlangen, kan dit voelen als verdriet: het verdriet van moeten vertragen, van rouw om wat niet meer lukt, van leren voelen wat eerst ongezien bleef. Ik nodig je uit om je lichaam als richtingaanwijzer te zien en zachter naar jezelf te kijken.

Mijn lichaam als richtingaanwijzer

Mijn lichaam liegt niet. Het fluistert eerst, daarna spreekt het luider, ik ervaar het zelf dagelijks. Via vermoeidheid, spanning, pijn of onrust geeft het mij richting. Lichaamssignalen beschouw ik niet als storingen, maar als informatie. Ze nodigen mij uit tot bewustwording en vertraging. Juist in tijden van transitie wijst mijn lichaam mij de weg, niet vooruit, maar naar binnen.

Het verdriet van moeten vertragen

Vertragen klinkt zacht, maar het voelt voor mij soms ook als verlies. Het verdriet van minder kunnen, minder dragen, minder vèrdragen, minder dóén. Dit is rouw om wie ik was en om wat niet meer lukt. Voor veel vrouwen in de perimenopauze of levensovergang is dit rauw en echt. Toch is dit verdriet geen eindpunt, maar een overgang. Door het erkennen ontstaat er voor mij weer ruimte.

Grenzen leren voelen

Mijn lichaam heeft grenzen aangegeven en mijn hoofd negeerde ze. Ik wilde er niet aan toegeven, ik wilde sterk zijn. Grenzen voelen is echter geen zwakte, het is zelfzorg. Door stil te staan bij wat ik voel, ontwikkel ik compassie voor mijzelf (daar heb ik een gebrek aan). Elke grens die ik nu herken brengt me steeds dichterbij wie ik ben en zal zijn in de toekomst.

Zachter kijken

Zachter leren kijken naar mijzelf is een daad van moed. In plaats van oordeel komt er dan mildheid. In plaats van vechten ontstaat er heling. Dit is geen opgeven, maar een diepe vorm van transitie. Ik hoef niets te worden, ik mag er als zijn. Dat heb ik 8 jaar geleden al geleerd, helaas was ik het even uit het oog verloren.

Herkenning & erkenning

Ik ben niet alleen. Veel vrouwen in transitie, vriendinnen en kennissen in en rond Arnhem, ervaren deze innerlijke verschuiving. Het verlangen om gezien te worden zoals ze nu zijn, niet zoals ze waren. Erkenning maakt het lichter en herkenning verbindt.

Wellicht herken je dit gevoel. In mijn portretten is er ruimte voor precies dat, voor jouw lichaam, jouw grenzen en jouw verhaal.

Niet vergeten! Je hoeft niets te worden. Je mag er al zijn.

Lieve groet Katja