Zachter leren kijken naar jezelf gaat over mildheid in een wereld die productiviteit vraagt. Over zelfcompassie wanneer je lichaam grenzen aangeeft. Over transformatie en heling in de fase waarin je merkt: ik mag anders omgaan met wat er is.
Ontmoeting in het Toon Hermans Huis
Laatst raakte ik tijdens mijn dienst in het Toon Hermans Huis in gesprek met een nieuwe collega. Net als ik leeft zij met een auto-immuunziekte, en net als ik ervaart zij daar dagelijks de gevolgen van.
Ik ontmoet daar vaker mensen die ziek zijn, vrouwen en mannen die mij steeds opnieuw leren om milder naar mezelf te kijken. Toch was dit gesprek anders. Ondanks dat we ieder een andere ziekte hebben, herkenden we zoveel in elkaars klachten. Dat bracht nabijheid, en tegelijkertijd ook erkenning.
Dit blog schrijf ik niet om medelijden te vragen. Ik schrijf dit omdat het waar is. Omdat het helpt om woorden te geven aan wat veel vrouwen voelen, maar veel te weinig hardop zeggen. Wat zichtbaar wordt, kan ademen En wat mag ademen, hoeft niet langer gedragen te worden in stilte.
Tussen doorgaan en adempauze
De wereld vraagt elke dag om productiviteit. Doorgaan. Meebewegen. Volhouden. Mijn lichaam vraagt om aandacht. Pauze. Adem. Eerlijk voelen.
Tussen altijd maar doorgaan en de adempauze zit ruimte. Geen magisch antwoord. Geen snelle oplossing. Maar een zachte plek waarin ik even mag zijn met wat er is. Dat is niet eenvoudig. Het vraagt oefening. Het vraagt dat ik leer om te vertragen.
Mildheid in plaats van duwen
Elke keer wanneer ik botst op wat niet meer lukt, of wat ik moet laten, word ik opnieuw uitgenodigd om zachter naar mezelf te kijken. Dit begint met stoppen met duwen. Niet langer proberen om door mijn grenzen heen te leven. Maar met mildheid erkennen wat ik voel, of dat nu vermoeidheid, verdriet, onrust of gemis is.
En hoewel het vaak voelt als zwakte, is dat het niet. Integendeel het is een vorm van luisteren
Zelfcompassie als keuze
Zelfcompassie betekent niet dat ik mezelf ontzie, maar dat ik mezelf serieus neem. Het is een keuze om mijn innerlijke stem niet langer te laten klinken als een harde, kritische aanklager, maar als een aanwezige, begripvolle partner. Ik hoef namelijk niet tegen mijn lichaam, maar mét mijn lichaam te leven
Ruimte voor transformatie
In die zachtheid ontstaat iets nieuws. Niet omdat dat alles oplost, maar omdat er ruimte komt voor transformatie. Ik hoef niet terug te worden wie ik was, dat kan ook niet. Vandaag ben ik al een ander mens dan gisteren. Ik mag groeien naar wie ik nu aan het worden ben.
Heling als beweging
Mijn fotografie is een verlengstuk van hoe ik probeer te leven. In mijn portretten nodig ik vrouwen uit om gewoon te zijn. Niet om zichzelf te verbeteren, maar om zichzelf, net als ik, te ontmoeten. Wat ik zelf leer in zachter kijken naar mijn lichaam en mijn grenzen, geef ik door in de ruimte die ik maak voor de ander.
Zachter leren kijken naar mijzelf opent de deur naar heling. Niet als eindpunt, maar als beweging. Een proces waarin ik mezelf mag toestaan om onvolledig, zoekend en in overgang te zijn.
Misschien is dat wel de mooiste uitnodiging van deze fase: dat ik mezelf niet hoef te repareren, maar mag ontmoeten.
Precies hier.
Precies nu.
En jij, lukt het jou om met mildheid naar jezelf te kijken?
Terug naar overzicht